Nire Logela

Imaginatu logela handi handi bat, horma gorri eta grisekin, argitsua eta espaziotsua. Hau da nire logela, gure logela.

Nire ohea atetik sartu eta ezkerrealdean dago, fondoan, burua iparraldean eta hankak hegoaldean. Goizean esnatzean eta mendebalderantz begiratzean, beste ohe bat ikusten dut, nirearen berdina, handia. Beste pertsona batek egiten du lo nire logelan, gure logelan. Nire aizpa. Espazio handi hau biok osatutakoa da, bakoitzak bere izateko erarekin eraikia.Ekialdeko horman bi leiho daude, balkoi eder batera daramatenak. Hemendik ikaragarrizko artelan bat ikus daiteke; mendi, baso eta berdetasunak osoturikoa, eta han behean, nire herria.Bi lehio hauen artean nire espazioa dago, lanerako erabiltzen dudana eta nire gauzez beterik dagoena: argazkiak, liburuak, apaingarriak eta txikitako panpinak. 90º‐ko bira emanez, hegoaldean, bestidoreko ate bikoitza gurutzatu daiteke. Barrua hobeto ez deskribatu. Erropak, zapatak, trastu zaharrak edonon eta edonola. Horregatik, inpernu horretako ateak beti daude itxita, logelak itxura ona izan dezan. Ate honen alboan nire aizparen lan mahaia dago, bere gauzekin beteta. Eta ondoan telebista.Horrelakoa da nire logela, gure logela. Handia, erosoa, nirea.